‘LEFT-OF-CENTRE’ IN TURKEY: A CRITICAL APPROACH TO IMPASSES OF SOCIAL DEMOCRACY

Abstract

Between 1965 and 1980, Cumhuriyet Halk Partisi (Republican People’s Party) formulated its position as ‘left-of-centre’ in order to claim to represent the subordinate classes. Despite contributing to the radicalisation of organised fractions of workers and peasants to a great extent, its social democratic discourse could not respond to the prolonged hegemonic crisis in the late-1960s and the late-1970s. Left-Kemalist and liberal-conservative approaches, the dominant but opposing perspectives, explained the CHP’s failure with references to the power of foreign capital and the tutelage regime of the Republican state respectively. This paper argues that both perspectives could not adequately understand social democratic welfare state as a particular sociohistorical form of capitalist state whose hegemonic crisis is embedded in class relations. Therefore, it aims to offer a consistent and coherent perspective that is critical of both approaches, and that examines the internal and dynamic relationship among the capitalist state, political parties, hegemony, and social democracy in accordance with class relations. With this aim, it borrows its theoretical and conceptual framework from historical materialism. This paper fundamentally argues that the CHP’s failure stemmed from and concretized impasses of social democracy regarding its relation to the struggle of subordinate classes.1965 ve 1980 yılları arasında Cumhuriyet Halk Partisi konumunu ‘ortanın solu’ olarak belirleyerek bağımlı sınıfları temsil ettiğini iddia etmiştir. İşçi ve köylü sınıfının hareketliliğine önemli ölçüde bu şekilde katkıda bulunmuş olsa da, CHP’nin sosyal demokratik refah devletinin geç-1960’lar ve geç-1970’lerdeki hegemonya krizine bir yanıt olamamıştır. İki baskın ancak karşıt görüş olan sol-Kemalist ve liberal-muhafazakar yaklaşımlar CHP’nin bu başarısızlığını sırasıyla yabancı sermayenin gücü veya Cumhuriyet devletinin vesayet rejimi ile açıklamaktadır. Bu makale, sözkonusu yaklaşımların sosyal demokratik refah devletini, sınıf ilişkilerinden kaynaklanan hegemonya krizlerinin içkin olduğu kapitalist devletin toplumsal-tarihsel bir biçimi olarak anlayamadığını savunur. Bu nedenle, sözkonusu yaklaşımlara eleştirel ve kendi içinde tutarlı bir yaklaşım sunmayı amaçlar. Kapitalist devlet, siyasi partiler, hegemonya, ve sosyal demokrasi arasındaki içsel ve devingen ilişkiyi sınıf ilişkileri bağlamında incelemeyi amaçlar. Bu amaçla, kuramsal ve kavramsal çerçevesini tarihsel materyalizmden ödünç alarak çizer. Bu makale, temel olarak CHP’nin başarısızlığının sosyal demokrasinin açmazlarından kaynaklandığını ve bu açmazları somutlaştırdığını bağımlı sınıfların mücadelesi üzerinden tartışmaktadır.