COVID-19 Pandemi Sürecinde Çocuk İstismarı

Abstract

Çocuk istismarı, bir çocuğa yetişkin tarafından fiziksel veya psikolojik olarak kötü muamele uygulanması şeklinde tanımlanmaktadır. Kısa ve uzun dönemde çok çeşitli fiziksel, ruhsal ve sosyal sonuçlara yol açan çocuk istismarı dünya çapında yaygın önemli bir sorundur. Çocukların hayatında geri dönülmez yaralar açan ve yaşamları boyunca etkileri devam eden bir süreçtir. Çocuk istismarının biyopsikososyal risk ve koruyucu faktörleri; çocuğa ilişkin, ailesel, sosyal ve toplumsal boyutlarda ele alınmaktadır. COVID-19 salgını çocukları istismar için yüksek risk altına sokan sayısız sosyo-ekonomik stres faktörünü ve eşitsizliği gündeme getirmiştir. COVID-19’un yayılımını önlemek amacıyla yüz yüze eğitime ara verilmesi ve çocukların sosyal ve ev dışı faaliyetlerine kısıtlamalar getirilmesi ile yaşanan sosyal izolasyon çocuk istismarı için önemli bir risk faktörünü oluşturmaktadır. Bu süreçte çocuğun bakım yükü ve evde geçirilen sürenin artması, yaşanan ekonomik güvensizlik, yoksulluk, gelecekle ilgili belirsizlik, ebeveyn stresi ise çocuk istismarını artırabilecek diğer risk faktörlerindendir. Pandemi sürecinin çocuk istismarına yönelik risk faktörleri üzerindeki etkisi değerlendirilerek etkin bir şekilde yönetilmelidir. Bu derlemede; pandemi sürecinde çocuk istismarı açısından risk oluşturabilecek durumlar değerlendirilmiş ve bu durumlara çözüm önerileri sunulmuştur.