Modern Cezayir tarih yazımında Osmanlı hakimiyetine bakış

Abstract

Cezayir, 1830 Fransız İhtilali'ne kadar yaklaşık üç yüz yıl Osmanlı Devleti hakimiyetinde kalmış önemli eyaletlerden biridir. Osmanlı, tüm kurumlarıyla bölgede bulunmuş, payitahtta uyguladığı yönetim modelini burada da tatbik etmiştir. Bölge zamanla merkezi otoriteden bağımsız hareket etme noktasına gelse de Türk bakiyesi devleti yönetmeye devam etmiştir. Ancak 1830 tarihinde Fransızların ülkeyi işgal etmesi ile ilişkiler neredeyse tamamen kopmuştur. Kaderine terk edilen ülkede Fransa her kademede sömürge politikasını uygulamış ve ülkenin aydın kesimini de zamanla lehine konuşturmuştur. Orta Doğuda gördüğümüz senaryonun bir benzeri Kuzey Afrika'da da uygulanmış ve Burada da Türk düşmanlığı aşılanmaya çalışılmıştır. Bu durum ne yazık ki tarih dünyasını da etkilemiş ve akademik dünya eserlerini bu doğrultuda okuruna sunmuştur. Cezayirli tarihçiler çoğunluk itibariyle Türk varlığını "işgal" olarak nitelemektedir. Zamanın İspanyol tehlikesini göz ardı ederek bölge için atılan hayati adımları farklı yorumlamışlardır. Ortaya atılan önemli iddialardan biri de halkın yönetime ortak edilmediği görüşüdür. Birinci el kaynaklarımız incelendiğinde bu iddianın gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Nitekim yerli halk her defasında hükümete ihanet etmiş ve İspanya ile iş birliği içerisine girmiştir. Anahtar Kelimeler: Cezayir, Oruç Reis, Kuzey Afrika.

Algeria was one of the important provinces that remained under Ottoman rule for nearly three centuries, until the French Revolution of 1830. The Ottomans, with all their institutions, were present in the region and applied the same administrative model they had in the capital. While the region gradually became independent of the central authority, the Turkish remnant continued to govern the state. However, relations were almost completely severed with the French occupation of the country in 1830. In the country abandoned to its fate, France implemented its colonial policy at every level and gradually influenced the country's intellectuals to speak in its favor. A scenario similar to the one we saw in the Middle East was also implemented in North Africa, where attempts were made to instill hostility towards the Turks. Unfortunately, this situation also influenced the world of history, and the academic world presented its works to its readers accordingly. Algerian historians largely characterize the Turkish presence as an "occupation." Ignoring the Spanish threat of the time, they interpreted the vital steps taken for the region differently. One of the key claims put forward is that the people were not included in the administration. An examination of our primary sources reveals that this claim is untrue. Indeed, the indigenous people repeatedly betrayed the government and collaborated with Spain. Key Words: Algeria, Oruç Reis, North Africa. Keywords: Cezayir, Oruç Reis, North Africa.